عذرت

(عُ رَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. عذرة

(اِم

صفت

1. بکارت، دوشیزگی.

اسم

1. دستة موی، کاکُل.

منابع

• فرهنگ لغت معین