عش

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به فارسی: اش

آوایش

• /عَش/

اسم مصدر بهاری

عش

1. مترادف کندن یا چاله انداختن در فارسی، که بیشتر بدون ابزار فقط با دست مطرح است.
2. اَش و اوش پسوند ویژه زبان کوتی.

کهن‌واژه

1. عش در زبان معیار باستان کلمه‌ای خالص بوده و پیشوند اصطلاح عشایر یعنی تمام صحراگردان و چادرنشینان که رؤیت میشد، بود.

منابع

• فرهنگ شمس