پرش به محتوا

عقل کلی

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]
  • (فارسی/عربی)

آوایش

[ویرایش]
  • /عقل/کُلی/

اسم مرکب

[ویرایش]

عقل‌کلی

  1. (فلسفه‌قدیم): عقل اول.
    روح قدسی همنشینی در برش/ عقل کلی پاسبانی بر درش. «امیر حسینی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن