عین الیقین

(عَ نُ لْ یَ قِ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

اسم مرکب

1. پی بردن به ماهیت چیزی یا دیدن آن چیز.
2. نزد اهل تصوف مرحلة دوم از یقین که صرفاً به سبب خلوص باطن سالک بسیاری از اسرار بر او هویدا می‌شود.

منابع

• فرهنگ لغت معین