غرند
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /غَرَند/
صفت
[ویرایش]
غرند
- (قدیم): دختر غیر بکر که به عنوان باکره شوهر میدهند، یا عروسی که در شب زفاف معلوم شود که باکره نیست.
- نرم نرمک چو عروسی که غَرَند آمده بود/ باز آنسوی بَریدش که از این سو بازآ. «ربنجنی»
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین