غنه

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: غِنه

آوایش

• /غُنِّه/

اسم

غنه

1. آوازی که از بینی بیرون آید. غنة.
2. تحریری است از موسیقی که در هنگام غنا و سراییدن به خیشوم بینی ادا کنند.

استعاره

1. ارباب غنه: آوازخوانان.

منابع

• فرهنگ لغت معین