غِرچه

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به شاهنامه: غرچه

آوایش

• /غِر/چه/

صفت نسبی بهاری

غِرچه

1. مترادف افسار گسیختن، افسار پاره کردن، متواری شدن، تلویحاً آدمی که عادت گریختن از مهلکه یا خطر در وجودش است.

واژه‌های مشتق شده

• غرچ، غَرَچه، غرچگان

منابع

• فرهنگ شمس