فتون

(فُ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر لازم

1. در فتنه افتادن.
2. دل باختن.

مصدر متعدی

1. در فتنه انداختن، به شگفت آوردن.

منابع

• فرهنگ لغت معین