فرزند

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(فَ زَ)

پهلوی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

فرزند. [ ف َ زَ ] (اِ) ولد. نسل . (یادداشت به خطمؤلف ). پسر و دختر هر دو را گویند. (آنندراج ). نسل . (از منتهی الارب ). در پهلوی فْرَزَنْد است و در پارسی باستان فرزئینتی غالباً به پسر و گاه به دختر اطلاق شده است . (از حاشیه ٔ برهان چ معین )

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  • پهلوی

فر + زند فر به معنای شکوه و زند به معنای بزرگ است. مانند شازند (شاه + زند) به معنای شاه بزرگ

فرزند به معنای شکوه بزرگ آدمی است. [۱]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

صفت[ویرایش]

discendente

اسم[ویرایش]

figlio

انگلیسی
sonship
  • ابراهیم دهگان