فظاظت

(فَ ظَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. فظاظة

مصدر لازم

1. درشت خوی و بد زبان شدن.

(اِم

صفت

1. درشت خویی، بدزبانی.

منابع

• فرهنگ لغت معین