قاشیه

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به قرآن: غاشیه

آوایش

• /قاش/ئیه/

اسم بهاری

قاشیه

1. مترادف مترصد شدن برای فرار در فارسی، بویژه از میدان جنگ.
2. مترادف چشم و ابرو نشان دادن مانند ایما و اشاره به همراهان جهت کاری.

کهن‌واژه

1. قاشیه ممکن است در زبان معیار باستان به دو بخش قاش (قاچ) که هم مصدر فعل فرار کردن است؛ و هم به معنی ابرو.

منابع

• فرهنگ شمس