کارکن

فارسی

(کُ)

اسم

1. مُسهل.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

صفت

1. دارای عادت یا گرایش به کار کردن، کاری، کوشا، فعال.

   این دستکشها خیلی کارکن است اما اگر بزرگتر بود کمی بهتر بود.

منابع

• فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها

انگلیسی

working

• workable
• purge
• purgative