کلائت

(کِ ئَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. کلائة

مصدر متعدی

1. نگهبانی کردن.

(اِم

صفت

1. حفظ، نگهبانی.

منابع

• فرهنگ لغت معین