متجافی

فارسی

ریشه لغت

عربی

آوایش

• /مُتَجافی/

صفت

متجافی

1. قرار ناگیرنده در جائی و چیزی برداشته شده از جایی. تجافی.
2. بی‌ثبات و ناپایدار و جدا و متفرق و دور و منتقل از جای خود و برداشته شده از جای خود و مایل از پهلوی کسی.
3. غافل و بی‌پروا.

منابع

• لغت‌نامه دهخدا/ آنندراج/ ناظم‌الاطباء