مثنوی

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(مَ نَ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. مزدوج، دو دو، شعر متحدالوزنی که هر یک از ابیات آن دارای قافیة مخصوص به خود باشد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

پارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. از واژهٔ عربی به معنای دوتایی یا دوتا-دوتا.

تلفظ[ویرایش]

مثنوی /مَثنَوی/

معنی[ویرایش]

  1. مثنوی
  2. قالبی از شعر پارسی است. در این قالب هر بیت دارای قافیه‌ای جداگانه است و به همین دلیل به آن مثنوی (دو تا دو تا)
  3. گفته می شود.
  4. ادم از فردوس و از بالای هفت ÷ای ماچان از برای عذر رفت

برگردان‌ها[ویرایش]

جستجو در ویکی‌پدیا ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ مثنوی دارد