مردوخ
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- دهششده به بابلی: مردوک
آوایش
[ویرایش]- /مُر/دُخ/
صفت نسبی بهاری
[ویرایش]
مردوخ (نامباستانی)
- اصطلاحی مرکب از مُر به معنی سرزنده یا پهلوان و مانند آنها، باضافه دُخ یا دُخت به معنی شکل و شمایل احتمالا زیبا.[۱].
منابع
[ویرایش]- فرهنگ شمس
- ↑ در زبان بهاری دخت به معنی دختر نیست بلکه شکل صورت است که به زن و مرد میتوان نسبت داد