مرکب دوسویه

فارسی

حوزه: [زبان‏شناسی]

نوعی واژۀ مرکب که عناصر سازندۀ آن به مصداقی واحد در جهان خارج دلالت می‌کنند

متـ . دوسویه appositional.

منابع

«مرکب دوسویه» هم‌ارزِ «appositive compound, appositive»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حدادعادل، دفتر دوازدهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۸-۶۶-۶۱۴۳-۶۰۰-۹۷۸