معنای دستوری

فارسی

حوزه: [زبان‏شناسی]

1. معنایی از واحد واژگانی که طبقه‌ای محدود از عناصر مانند شخص و شمار و جنس را در بر می‌گیرد و به صرف و نحو زبان مربوط است.

منابع

«معنای دستوری» هم‌ارزِ «grammatical meaning»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر حسن حبیبی، دفتر پنجم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۷۶-۴