منزه

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • عربی

آوایش[ویرایش]

  • /مُنَزَّه/

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

منزه

  1. پاکیزه، مقدس.
  2. پاک کننده.
  3. پاک داننده.
  4. در تصوف: سالکی که ذات حق را به صفت تنزیه شناسد و از حیثیت ظهور در مناظر ندیده و ندانسته باشد.

Nuvola apps bookcase2.png صفت[ویرایش]

  1. پاک. بی‌آلایش.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین