منزه

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(مُ نَ زَّ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

(اِمف.)

  1. پاکیزه، مقدس.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(مُ نَ زِّ)

  1. پاک کننده.
  2. پاک داننده.
  3. در تصوف: سالکی که ذات حق را به صفت تنزیه شناسد و از حیثیت ظهور در مناظر ندیده و ندانسته باشد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین


ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. عربی ؟

آوایش[ویرایش]

  1. مُ نَ زْزَ

صفت[ویرایش]

پاک. بی‌آلایش

برگردان‌ها[ویرایش]

عربی[ویرایش]

(اِ

انگلیسی
superempirical