مَلکوت

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به عربی: ملکوت

• /مَلَکوت/

اسم مرکب بهاری

ملکوت

1. مترادف محله، کوی، برزن ایل و تباری ویژه که در پسوند اصطلاح کوت ذکر شده است.

کهن‌واژه

1. مَلهَ‌کوت: محله کوت‌ها (کوتیان) در شهر یا کشوری به شکل عاریتی، شاید کوتی‌ها در بین‌النهرین که اصالت ایرانی داشتند.

منابع

• فرهنگ شمس