نقاره

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(نَ رِ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. نقارة

اسم[ویرایش]

  1. نوعی طبل کوچک دوتایی که با دو چوب باریک نواخته می‌شود.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

آوایش[ویرایش]

ن َ / ن َقْ قا رَ / رِ

نام[ویرایش]

نوبت و کوس . (آنندراج )

. نوبت و نوعي از طبل کوچک و کوس و کوست . (ناظم الاطباء)

  1. . تبيره

نوعي طبل کوچک دوتائي . دو طبل کوچک متصل بهم ،يکي بزرگتر و صدايش بم تر است ، و يکي کوچکتر با صداي زيرتر. آلت نواختن ، نقاره دو عدد چوب است به نام چوب نقاره و با دو دست نواخته مي شود. گاهي يک دست در بم و دست ديگر در زير کار مي کند و گاه هر دو چوب به بم يا به زير مي خورد. کاسه نقاره از مس است و پوست آن از پوست گاو که کلفت تر است تهيه مي شود. (فرهنگ فارسي معين . از سرگذشت موسيقي ايران خالدي ج 1 ص 208)

  1. .

-نقاره آفتاب زرد ; نوبتي که وقت شام بر در ملوک زنند. (آنندراج )

  1. :
  2. در آخر عمر عيش پيران نقاره آفتاب زرد است .

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
tymbal