نیْچه

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به آلمانی: نیچه

آوایش

• /نَی/چهَ/

اسم

نَیْچهَ

1. نیِ کوچک یا باریک که در گذشته در عرقگیری انواع گیاهان و گل‌ها استفاده می‌شد. نیچع.

صفت نسبی بهاری

نَیْچِه

1. کسی که صاحب نی است یا مهارت در نی زدن دارد.

منابع

• فرهنگ شمس