هنرنمایی

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /هُنر/نَمایی/

حاصل مصدر

هنرنمایی

1. نمایاندن هنر، مهارت، برتری، یا توانایی‌های فردی خود به دیگران.

   نوبت هنرنمایی من بود سر و صدایی به گوش نمی‌رسید. «به‌آذین»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن