هوشنگ

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  • فارسی

آوایش[ویرایش]

  • [هو/شنگ]

اسم خاص[ویرایش]

هوشنگ

  1. سومین شخصیت و فرزند سیامک شاهزاده ایرانی در شاهنامه است.
    نگه کرد هوشنگ با هوش و سنگ ..... گرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگ

منابع[ویرایش]

ریشه‌شناسی ۲[ویرایش]

  • پهلوی

آوایش[ویرایش]

  • [هوش/اَنگ]

صفت[ویرایش]

هوشنگ

  1. هوشمند، باهوش، کسی که دارای نبوغ و استعداد زیاد است.
    هوشنگ باخدِ ائیلانهَ علنهَ بی داش توتدِه
    هوشنگ به مار نگاه کرد بدستش سنگی گرفت

مترادف‌ها[ویرایش]

متضادها[ویرایش]