هَنر

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به پهلوی: هنر

آوایش

• /هَنَر/

صفت بهاری

هَنَر

1. مترادف بخار در فارسی، بویژه بخاری که در زمستان از روی برف برخیزد.

استعاره

1. هَنَرِه یؤخدِه کنایه از: بخاری ندارد، حرارتی ندارند، شجاعتی ندارد.

منابع

• فرهنگ شمس