وقت شناس

(~. ش)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

صفت فاعلی

1. موقع شناس. مق وقت ناشناس.
2. عالم به علم ساعات و فصول و ازمنه، منجم، ستاره - شناس.
3. کسی که دم را غنیمت داند، ابن وقت.

منابع

• فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها

ایتالیایی

صفت

puntuale