یم

فارسی

ریشه‌ لغت

• گیرش‌شده از بهاری: یِم

آوایش

• /اِیم/

شناسه

یم (شناسه)‎

1. به همراه بن مضارع و ماضی می‌آید و نشانه اول شخص جمع است. خوریم، خوردیم، نشستیم.

اسم

یَم

1. دریا.
2. کبوتر دشتی، سرآیه.

منابع

• فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن