پرنهادن

فارسی

(پَ. نَ دَ)

مصدر لازم

1. ناتوان شدن، پرافکندن.

مصدر متعدی

1. کسی را از جایی بیرون راندن، آواره کردن.
2. از سر خود دور کردن.

منابع

• فرهنگ لغت معین