پلنگیدن

فارسی

ریشه شناسی

• ایرانی

آوایش

• [پَلَنگیدَن]

فعل

پلنگیدن

1. جنگیدن ، رزمیدن ، مبارزه کردن ، نبرد کردن.

   ریشه واژه: طرزی افشار یکی از شعرای دوره صفوی که به به کار بردن مصادر جعلی مشهور است این مصدر را بکار برده.

مثال

1. تو غزال گلشن حسنی پلنگیدن چرا؟ .... با مسلمانان مسکین کافریدن بهر چه؟ (طرزی افشار)