پلوان

فارسی

(پُ)

اسم

1. پلون:
2. بلندی اطراف زمینی را گویند که در میان آن زراعت کرده باشند و مزارعان بر بالای آن آمد و شد کنند تا زراعت پایمال نگردد و آب در زمین بایستد؛ بلندی گرداگرد زمین کاشته، پلون، مرز.
3. پشتوارة کامل.

منابع

• فرهنگ لغت معین