چم

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

لری[ویرایش]

چَم در زبان لری یعنی قرار گرفتن در کنار رود بزرگ یا رودخانه کوچک است. گاه به کنار رودخانه های خشکیده نیز چم میگویند.

فارسی[ویرایش]

(چَ)

چَمْ :(cham) در گویش گنابادی یعنی تسلط ، احاطه ، مسلط بودن ، جهت درست قرار گرفتن بدن برای انجام فعل و کاری


اسم[ویرایش]

  1. رفتار به ناز، خرام.

(عا.)

  1. رگ خواب یا نقطة ضعف هر کس.
  2. رمز به کار بردن چیزی یا تسلط یافتن بر کسی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(چَ)

  1. جانور، حیوان بارکش.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

  1. معنی، شرح.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

  1. لاف، تفاخر.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

  1. سینه، صدر.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

  1. جرم، گناه.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

آوایش[ویرایش]

  1. چَم
  1. معنا و معنی
  2. دلیل و منطق

واژه‌های وابسته[ویرایش]

چم گویی" (به معنای منطق)

و "چم ورزی" (استدلال کردن)

و "دویچمگوئیک" (به معنای دیالیکتیک)

آوایش[ویرایش]

  1. چَم
  1. خرامیدن، خرامش، قدم زنی با تبختر

برگردان‌ها[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  1. چَ

صفت[ویرایش]

  1. ساخته، آراسته.
  2. اندوخته، فراهم آمده.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(چُ)

چُمْ :(chom) در گویش کرمانی به معنی نمیدانم، کوتاه شده کلمه چِمیدانم (بیشتر زمانی به کار میرود که فردی چیزی را نمیداند و دانستن آن برایش مهم نیست)

اسم[ویرایش]

روشنایی. نور. در زبان لری به معنی چشم (به فتح چ) به معنی رفتن (به کسر چ)

آوایش[ویرایش]

  1. چَ

صفت[ویرایش]

  1. خمیده، منحنی