چوک

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: چُوک

آوایش

• /چوک/

اسم

چوک

1. (قدیم)‎: شباویز، مرغ حق.
2. (جانوری)‎: آلت تناسلی مرد. لولو، نره.
3. چُکْ: در گویش گنابادی یعنی کیر ، آلت تناسلی مردانه.

مترادف‌ها

• چِک، چَک، چُک، چؤک

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین