کنارگویی

فارسی

حوزه: [هنرهای نمایشی]

1. جملاتی که یک شخصیت بر روی صحنه بیان می‌کند به‌طوری‌که تماشاگران متوجه آن بشوند، ولی، بنا بر قراردادهای تئاتری، شخصیت‌های دیگر صحنه متوجه آن نشوند.

منابع

«کنارگویی» هم‌ارزِ «aside»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حدادعادل، دفتر ششم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۸۵-۶