گوش‌روک

فارسی

ریشه لغت

• ایرانی

آوایش

• /گوش رُوَک/

اسم مرکب

گوش‌روک

1. (جانوری): هزارپا به زبان دشتی یا دشتستانی.

   در روزگار قدیم حشرات که از در و دیوار خانه بالا می‌رفت، یکی از خطرات از جانب هزارپا بود که ظاهرا هنگام خواب داخل گوش می‌شد و گوش‌روک احتمالا گوش‌رو یعنی به گوش رونده است.