آوارگی
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /آوارِگی/
حاصل مصدر
[ویرایش]
آوارگی
- آواره بودن؛ در به دری؛ سرگردانی.
- جوانک... در آن عالم استیصال و آوارکی آرزو کرد. «جمالزاده»
- بیخانمانی، بیمنزلی. سرگردانی، پریشانی.
برگردانها
[ویرایش]| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین