پرش به محتوا

ابتکار

از ویکی‌واژه

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • عربی

آوایش[ویرایش]

  • /اِبتِ/کار/

اسم مصدر[ویرایش]

ابتکار

  1. انجام دادن عملی بی‌سابقه، یا پیدا کردن راه‌حلی بی‌سابقه، یا آوردن روشی نو؛ نوآور، نوآوری. اختراع.
    به ابتکار خود به رفع این نقص پرداخت. «قاضی»

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین