اتشاج

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِتِّشاج/

اسم مصدر

اتشاج (قدیم)‎

1. پیوستگی در نَسَب، خویشاوندی. بهم پیوستگی نسبت و قرابت.

   او به سبب قرابت نسب و اتشاج لحمت ... رقت آورد. «جرفادقانی»

منابع

• فرهنگ بزرگ‌ سخن/ فرهنگ لغت معین