احیا

فارسی

ریشه‌ لغت

• عربی

آوایش

• /اَحیا/

اسم

اَحیا (قدیم)‎

1. زندگان. خاندان‌ها، قبیله‌ها.

اسم مصدر

اِحیا (مجاز)‎

1. رواج و رونق و اعتبار بخشیدن. شب زنده‌داری کردن، شب را به عبادت و مناجات گذراندن.
2. نامی برای شب‌های نوزدهم، بیست‌و‌یکم، و بیست‌وسوم ماه رمضان که شیعیان در این شب‌ها به عبادت و شب زنده‌داری می‌پردازند.

واژه‌های مشتق شده

• احیا شدن، احیا داشتن، احیا کردن، احیا گرفتن، احیا احیای اراضی

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن