پرش به محتوا

اسائت

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه‌ لغت

عربی

آوایش

/اِسائَت/

اسم مصدر

اسائت (قدیم)‎

بدی کردن، اساء‌ت. نک اسائه.
مقابله احسان به اسائت لازم شمرَد. «نصرالله منشی»

منابع

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=اسائت&oldid=890787»