اسافل

فارسی

ریشه‌ لغت

• عربی

آوایش

• /اَسافِل/

اسم

اسافل (قدیم)‎

1. افراد فرودست جامعه، فرودستان، زیردستان. طبقه دست، طبقات پایین. جمع اَسفَل.

کهن‌واژه

1. اسافل ممکن است در زبان معیار باستان بصورت اَ - ساف - ائل قابل تجزیه باشد؛ و ساف در اصطلاح فوق صاف بوده و کل اصطلاح به معنی قبیله صاف و روشن پوست بوده است.

واژه‌های مشتق شده

• اسافل اعضا

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس