اسباغ

فارسی

ریشه‌ لغت

• عربی

آوایش

• /اِسباغ/

اسم مصدر

اسباغ (ادبی)‎

1. در عروض، آوردن زحاف مسبغ، مسبغ.
2. تمام کردن نعمت بر کسی.
3. زره فراخ پوشیدن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین