استادن

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /اِستادَن/

مصدر فعل لازم

استادن

1. نک ایستادن.

   تو بگریزی از پیش یک شعله خام/ من استاده‌ام تا بسوزم تمام. «سعدی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین