پرش به محتوا

استبداع

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه‌ لغت

[ویرایش]
  • عربی

آوایش

[ویرایش]
  • /اِستِبداع/

اسم مصدر

[ویرایش]

استبداع (قدیم)

  1. چیزی را بدیع و شگفت‌آور پنداشتن. نو شمردن، بدیع دانستن.

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین