استحباب

فارسی

ریشه‌ لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِحباب/

اسم مصدر

استحباب (فقه)‎

1. یکی از احکام پنجگانه تکلیفی شرعی و آن مستحب و پسندیده بودنِ امری از نظر شرع است.
2. خوب و نیکو شمردن.‌ مستحب دانستن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین