استن

فارسی

ریشه لغت

• پارسی باستان

آوایش

• /اِستَن/

مصدر فعل لازم

اِستن

1. استیدن.

اسم

اُستُن

1. (قدیم)‎: ستون، رکن.

   استن این عالم ای جان غفلت است/ ... «مولوی»

• فرانسوی

اسم

اَسِتُن

1. (شیمی)‎: استون. مایعی است بیرنگ، فرّار، سریع التبخیر و قابل اشتعال، با بوی اتری که از تقطیر یکی از استات‌ها به دست می‌آید و مانند یک حلال بکار می‌رود.

• فرانسوی

اسم

اِستِن (منسوخ)‎

1. (فیزیک)‎: واحدا اندازه‌گیری نیرو که اگر بر جِرمی برابر یک تُن وارد سود، شتابی مساوی یک متر بر مجذور ثانیه به آن می‌دهد. نیرویی معادل هزار نیوتن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین