استنجاد

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِنجاد/

اسم مصدر

استنجاد (قدیم)‎

1. یاری خواستن، مددخواهی. شجاع شدن.
2. از حدود خراسان روی به دیار اران آورد تا مگر به استمداد و استنجاد دیگر طوایف، جبر آن کسر تواند کردن. «آقسرایی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین