پرش به محتوا

استوه

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه لغت

ایرانی

آوایش

/اُسْتوه/

صفت

استوه (قدیم)‎

مانده، درمانده. افسرده، ملول. ستوه

واژه‌های مشتق شده

استوه شدن

منابع

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=استوه&oldid=896332»