استکراه

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِکراه/

اسم مصدر

استکراه (قدیم)‎

1. کریه شمردن چیزی، ناپسند دانستن چیزی، کراهت، زشتی.
2. ناپسند داشتن. ناخواسته به کاری واداشتن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین