استیجاری

فارسی

ریشه‌ لغت

• (فارسی/عربی)

آوایش

• /اِستیجاری/

صفت نسبی

استیجاری

1. قابل اجاره کردن. اجاره داده شده.
2. (فقه)‎: ویژگی عبادتی که در ازای مزد به نیابت از مُرده انجام مس‌شود.

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن