اسخیا

فارسی

ریشه‌ لغت

• عربی

آوایش

• /اَسخیاء/

اسم

اسخیا (قدیم)‎

1. سخاوت‌مندان، بخشندگان، جوانمردان، جمع سَخیٰ.

   از اسخیای روزگار و به غایت عالی همّت بود. «علامه شوشتری»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین